پرچم عزا بر دوش ماست، از فاطمیه تا همیشه
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید «کرامت میرپور شیرخدا» یکم فروردینماه ۱۳۵۴ در شهرستان اندیمشک و در خانوادهای مؤمن، مذهبی و ولایتمدار دیده به جهان گشود. پدرش «شهمراد» و مادرش «فروزان» نام داشت. وی سالها به عنوان راننده لودر در شرکتهای خصوصی مشغول به کار بود تا اینکه در سال ۱۴۰۱، بر اساس تخصص و تعهدش، ردای پاسداری به تن کرد و در تونلهای موشکی سپاه پاسداران مشغول به خدمت شد.

این شهید بزرگوار سرانجام در بیستوهشتم تیرماه ۱۴۰۴، بر اثر حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی در حالی که در سنگر خدمت و در تونلهای موشکی استان زنجان حضور داشت، به فیض عظیم شهادت نائل آمد و به یاران شهیدش پیوست. پیکر مطهر این شهید والامقام پس از تشییعی باشکوه و در میان حماسهآفرینی مردم قدرشناس، در گلزار شهدای شهرستان اندیمشک و در جوار دیگر شهدای سرافراز آرام گرفت.
اگر شهیدان ما با تأسی از اعمال و رفتار امام حسین (ع) درس فداکاری و وفاداری و از خودگذشتگی و شجاعت و شهامت آموختند و در عمل نیز آن را به اثبات رساندند و در راه دفاع از اهداف مقدس اسلام جانفشانی نمودند و حماسهای جاوید آفریدند، بیشک آموزگاری داشتهاند بهنام «مادر» که در دامان پرمهر او و در کلاس درس او، به این مقام رسیدند.
مادران و همسران شهدا در طول ۸ سال دفاع مقدس حماسههای جاویدی ساختند که تاریخ همیشه از آن یاد خواهد کرد. آنان با صبر و استقامت خود دشواریها را تحمل کردند و هماکنون نیز در تمام عرصههای مختلف کشور، حضوری پررنگ دارند و دیگر بانوان کشور را پیوسته به این حضور تشویق میکنند.
همسران شهدا هم با تربیت یادگاران همسران خود آنها را برای انقلاب و دوران شکوفایی این سرزمین آماده میکنند، چهبسا همسرانی که خود دارنده رتبههای علمی و سیاسی در کشور هستند و فرزندان آنها هم با الگو گرفتن از پدران شهید خود در شکوفایی کشور سهیم شدهاند.
این مادران و همسران از نسل جدید و بانوان کشور انتظار رعایت عفت و حجاب خود را دارند و انتظار دارند تا هنگام ظهور حضرت ولی عصر (عج)، انقلاب، که امانت ارزشمندی است، بهنحو شایستهای با اطاعت از ولایت و حرمت خون شهدا حفظ و نگهداری شود.
اگر ایثار و شهامت، شجاعت، صبر و استقامت این شیرزنان ایرانزمین نبود، خدا میدانست چه بر سر نهال نوپای انقلاب میآمد، این دلاورزنان بودند که فرزندان جوان و نوجوان خود را برای خط مقدم جبهه آماده میکردند و برای دفاع از ولایت، سینه سپر میکردند تا یک وجب از خاک مقدس این سرزمین در دست دشمن تا دندان مسلح نیفتد.
اگر حماسه همسران شهیدان که معلوم نیست چه بر سر این خاک میآمد، اما آنها مردان و همسران خود را همچون رباب، لیلا و زینب کبری برای حضور در خط مقدم جبهه تشویق میکردند.
در همین راستا نوید شاهد با «فاطمه میر دورقی» همسر شهید کرامت میرپور شیرخدا از شهدای دفاع مقدس جنگ دوازده روزه، گفت وگویی را برای علاقمندان منتشر میکند.

پیوندی که با عشق آغاز شد
کرامت پسرعموی مادرم بود او انسانی مؤمن و مهربان که تقدیر، مسیر زندگی ما را به هم پیوند داد. سال ۱۳۸۶ بود که زندگی مشترکمان را با یک عقد محضری ساده آغاز کردیم، اما پس از آن جشن عروسی مفصل و به یاد ماندنیای گرفتیم که خاطره اش تا ابد در دل هامان باقی ماند.
حاصل این پیوند پربار، دو فرزند عزیز است؛ پسری ۱۸ساله به نام «یاسین» که امسال سال آخر دبیرستان را میگذراند و دختری ۱۳دساله به نام «ثمین» که هماکنون در پایه هفتم مشغول تحصیل است.

اخلاقش زبانزد بود؛ مهربانیاش بین کوچک و بزرگ فرقی نمیگذاشت
زندگی مشترکمان از هر جهت خوب بود و اگر بخواهید درباره اش قضاوت کنید، باید بگویم که کرامت هیچ کم و کاستی برای ما نگذاشت او مرد زندگی و تکیهگاه من و بچهها بود و در همه ابعاد، سنگ تمام گذاشت.
بچهها را بسیار دوست داشت و همه وجودش برای آنها بود، با همه مهربان بود با دیگران، با همسایهها و با فامیل. اخلاقش زبانزد خاص و عام بود و این محبت را نه فقط در خانه بلکه در میان همه اطرافیانش جاری میساخت. به بچههای فامیل هم محبت بسیاری میکرد، اصلاً خیلی بامحبت بود.
در رفتارش میان کوچک و بزرگ هیچ تفاوتی نمیگذاشت؛ برایش فرقی نداشت که طرف روبهرو کودک باشد یا بزرگسال، او همه را یکسان مورد لطف و مهربانی خود قرار میداد. همین خصلت بود که او را در دل همه محبوب کرده بود.
محل شهادت «شهید طهرانیمقدم» برای کرامت مقدس بود
کرامت پیش از ازدواج ما راننده لودر سپاه بود و در کارهای جهادی فراوانی مشارکت داشت. او در شرکت خاتمالانبیا (ص) مشغول به کار بود و سه سال آخر پیش از شهادتش، به استخدام رسمی این شرکت درآمد و در تونلهای موشکی خدمت میکرد.

برایم تعریف میکرد که در همان تونلی که شهید طهرانیمقدم به شهادت رسیده بود، محلی را آماده کرده و همیشه آنجا نماز میخواند و مرتب به سجده میرفت. همکارانش با تعجب به او میگفتند: «کرامت چکار میکنی اینجا؟ این چه کاری است؟»، اما آنها هرگز درک نمیکردند که او در آن مکان چه حسی دارد و چه کاری انجام میدهد.
کرامت در پاسخ به آنها میگفت: «جایی که شهید طهرانیمقدم در آن به شهادت رسیده، جای بسیار مقدسی است.»
شب آخرین پنجشنبه پیش از جنگ ۱۲ روزه
ما ساکن کرج بودیم، پیش از شروع جنگ ۱۲ روزه پنجشنبه بیستودوم خرداد، سالگرد برادر کوچک کرامت بود و من برای شرکت در این مراسم به اندیمشک آمدم. کرامت در زنجان و در پادگان ابهر سر کار بود و مرخصی نداشت که همراه من بیاید؛ به همین دلیل من با دخترم ثمین راهی اندیمشک شدم و پسرم در خانه ماند.
پنجشنبه شب در خانه برادرم خواب بودیم صبح حدود ساعت چهار و پنج که برای نماز بیدار شدیم برادرم برای نماز صبح به مسجد رفته بود وقتی به خانه برگشت، بسیار ناراحت و آشفته بود. پرسیدم: «چی شده؟» گفت: «جنگ شروع شده، تمام سرداران ما را زدند.» خیلی ناراحت بود. من سریع بلند شدم و تلویزیون را روشن کردم؛ دیدم بله، سردار را زدهاند و شهادت سردار سلامی تأیید شده است.
کرامت علاقه خاصی به شهید حاجیزاده داشت. سریع به او زنگ زدم و او فوری جواب داد. گفتم: «راسته؟ اینطور شده؟» گفت: «بله، ولی هنوز از شهید حاجیزاده خبری نیست؛ خدا کند که سالم باشد.» نزدیک ظهر بود که شهادت سردار حاجیزاده را نیز اعلام کردند.
بدون تو خانه نمیمانم
کرامت در پادگان ابهر سر کار بود و در آستانه مرخصی اش قرار داشت به من زنگ زد و گفت: «من دارم میایم مرخصی، شما هم حتماً باید بیایید خانه.» بهخاطر یاسین که در خانه بود، تأکید داشت که حتماً بلیت بگیریم و برگردیم و میگفت: «من نمیتوانم بدون تو خانه باشم؛ دارم از سر کار میام.»
شرایط کاری اش این گونه بود که بیست و سه روز در محل خدمت میماند و هفت روز مرخصی داشت. من بلیتم را صبح همان روز گرفتم و ساعت هفت غروب، حرکت اتوبوس بود. دیگر جنگ شروع شده بود و در اتوبوس همهمه و اضطراب موج میزد.
در روزهای مرخصی هم آرام نگرفت
خلاصه آنکه ساعت ۹ صبح شنبه به خانه رسیدیم و پیش از ما، کرامت هم در خانه بود تا مرخصی هفت روزهاش را در کنار خانواده بگذراند.
صبح روزی که میخواست به خانه بیاید، جنگ آغاز شده بود و پادگان به کلی تخلیه شده بود؛ چرا که پادگان آماده به کار نبود و ساخت تونلها کامل نشده بود. به همین دلیل تنها یک نفر از رانندگان لودر را در محل نگه داشتند و باقی نیروها تعطیل بودند.
روز بعد از آمدن کرامت به خانه دیدم مشغول تماس گرفتن است گفتم: «کرامت مگر مرخصی نیستی؟ چرا مدام زنگ میزنی؟» گفت: «مرخصی هستم ولی جنگ شروع شده و من باید به پادگان برگردم» اصرار داشت که برود، اما اجازه نمیدادند.
کرامت، اما دست از این تصمیم برنداشت و به همکارش که او هم راننده لودر بود زنگ زد و گفت: «علی تو برو خانه من بیایم جای تو کار کنم» علی پاسخ داد: «کرامت تو نیا من هم نمیمانم دارم برمیگردم جنگ شروع شده و اینجا امن نیست» کرامت گفت: «نه من باید بیایم تو برو من فردا حتماً ساعت ۹ در پادگان هستم.» بالاخره دوستش را راضی کرد تا به خانه برود و خودش جای او در پادگان بماند.
میخواهم غسل شهادت کنم
کرامت همیشه موهایش را رنگ میکرد آن روز بعد از ظهر رفت و رنگ مو خرید خودم موهایش را رنگ کردم بعد رفت حمام و گفت: «میخواهم بروم غسل شهادت کنم.» رفت، غسل کرد و بیرون آمد موهایش را هم قشنگ رنگ کرده بود، گفت: «بیا موهایم را مرتب شانه کن.»

کرامت همیشه پرچمی منقش به نام حضرت فاطمه (س) را در خانه نگه میداشت و میگفت: «ما باید همیشه عزادار حضرت فاطمه (س) باشیم.» آن روز هم پشت آن پرچم ایستاد و گفت: «بیا چند تا عکس بگیر» از او عکس گرفتم بعد گفت: «بیا با هم عکس بگیریم.» گفتم: «نه آمادگی ندارم.» گفت: «از بچهها عکس بگیر.» عکس گرفتم.
پس از اینکه عکس گرفتیم بچهها از اتاق بیرون رفتند و چند دقیقه ما دو نفر تنها شدیم. گفت: «بچهها متوجه حرف هایمان نشوند؟» گفتم: «خب؟» گفت: «من دارم میروم جنگ است و هر چیزی امکان دارد اگر یک وقتی قسمت شد و من شهید شدم یکی از همین عکسهایی که گرفتی را برایم بنر کن.»
همان شب حدود ساعت سه بود که مشغول خواندن نماز شب بود که مرا بیدارم کرد و گفت: «بلند شو بنشین، کارت دارم.» بلند شدم و گفتم: «ساعت سه است، چرا بیداری؟» گفت: «میخواهم باهات حرف بزنم» بلند شدم نشستیم کرامت شروع به حرف زدن کرد و گفت: «جنگ است و هزار اتفاق ممکن است بیفتد درست است که دوست دارم برگردم خانه ولی شاید یک وقتی پیش آمد و من شهید شدم میدانم تو از عهده بچهها بر میایی من از تو خبر دارم و میتوانی بچههایم را بزرگ کنی فقط به من اطمینان بده که چنین کاری را میکنی و من هم قول میدهم که در آن دنیا شفاعتت کنم.»
اینها را که گفت پتو را روی سرم کشیدم و دیگر حرف هایش را گوش ندادم تحمل شنیدن آن حرفها را نداشتم و بسیار سخت بود کرامت همیشه میگفت: «دوست دارم شهید شوم.» آن شب اصلاً قیافه اش عوض شده بود و جور دیگری شده بود؛ انگار جوانتر و خوش قیافهتر شده بود.
صبح سهشنبه بود آماده شدم و به نانوایی رفتم نان تازه گرفتم و صبحانه حاضر کردم. وسایلش را از شب قبل جمع کرده بود. چفیهای که مال ثمین بود و دو سربند «یا مهدی (عج)» و «یا زهرا (س)» را در خانه برداشت و در ساک گذاشت. به او گفتم: «اینها مال بچههاست و با خودشان میبرند مسجد حتماً با خودت برگردان.» گفت: «باشه.»
حاضر شد و صبح بلند شد بچهها خواب بودند و آنها را بیدار نکرد همان جا در جا رفت بغلشان کرد و بوسیدشان بچهها هم بیدار شان نشدن.
وقتی راهی شد چند بار در را باز کرد و برگشت و نگاه کرد گفتم: «کرامت، داری میروی؛ گوشی ات را در دسترس باش نگه دار من به تو زنگ میزنم جواب بده» ساعت نه حرکت کرد ساعت۲ بود که تلفن زد و گفت: «تازه رسیدم پادگان، چون ماشین نبود با هزار زحمت یک ماشین پیدا کردم مرا رساند پادگان.»
آخرین توصیههای کرامت در تماسهای تلفنی
سهشنبه کرامت در پادگان بود چهارشنبه شب به من تلفن زد و پرسید: «کسی پیشت نیست؟» گفتم: «هیچ کس نیست» بچهها در کوچه بودند و بازی میکردند گفت: «ثمین نفهمد چه شده» گفتم: «مگه چی شده» گفت: «پادگان را زدند ولی اتفاق خاصی نیفتاده آتش نشان آمده و آتش را خاموش کرده من هم که داشتم کمکشان میکردم یک ذره پشت دستم سوخته است.»

گفتم: «کرامت، تو را به خدا بلند شو بیا خونه ثمین اگر بفهمد ناراحت میشود» چرا که ثمین خیلی به پدرش وابسته بود گفت: «نه خیالت راحت باشد خوبم به بچهها هم هیچی نگو» کمی احوالپرسی کرد و گوشی را قطع کرد و گفت: «کار دارم باید بروم.»
همان شب ساعت یازده دوباره تماس گرفت و ثمین جواب داد، بعد صدا زد: «مامان، بابا زنگ میزند با او صحبت میکنی؟» جواب ندادم خودم را به خواب زده بودم و صحبت نکردم گفت: «دخترم، به مامان بگو تو فکر نباشد، حالم خوب است شما هم مواظب خودتان باشید.»
کرامت به آرزویش رسید؛ لحظه تلخ باخبر شدن از شهادت و امیدی که تا آخرین لحظه زنده نگه داشته بودم
ساعت نه صبح بیدار شدم دیدم پیامی از کرامت آمده است که نوشته است: «بیداری گلم؟»، چون خواب بودم پاسخ ندادم کمی بعد بلند شدم و گفتم به او زنگ بزنم حدود ساعت ۱۰ به هر دو خط گوشی اش زنگ زدم، اما جواب نمیداد دلشوره عجیبی به جانم افتاده بود غذایم روی گاز بود، اما دیگر اصلاً نمیتوانستم درستش کنم به خواهرم در اندیمشک زنگ زدم و گفتم: «آجی، دلشوره عجیبی گرفتهام و نمیتوانم غذا درست کنم، کرامت جواب نمیدهد» گفت: «الان جواب میدهد لابد کرامت خوابش گرفته یا گوشی اش بی صداست» کمی آرام شدم.

کمی بعد به جاریم زنگ زدم او هم به من امید داد و گفت: «کرامت دستش بند است الان جواب میدهد» ساعت دوازده دیگر کاملاً بیقرار شده بودم به خانه همسایه مان که همکار کرامت بود رفتم و گفتم: «شمارهای کسی دارید بدهید تا زنگ بزنم؟ حال کرامت را بپرسم اصلاً سابقه ندارد اینطور جواب ندهد.» آنها هم شمارهای نداشتند.
چند لحظه بعد پدرم زنگ زد و حالم را پرسید هیچوقت پدرم این موقع روز به من زنگ نمیزد همیشه شبها زنگ میزد و جویای حالم میشد جواب دادم و گفتم: «سلام بابا خوبی؟» احوال پرسی کردیم، گفتم: «بابا کرامت جواب نمیدهد نمیدانم چرا» گفت: «هیچی نیست» پدرم میدانست چه اتفاقی افتاده، اما چیزی نگفت. گوشی را قطع کرد و بلافاصله دوباره زنگ زد و گفت: «میگویم کرامت خوب است؟» گفتم: «بابا چرا اینقدر حال کرامت را میپرسی؟» گفت: «هیچی، همین جوری» باز هم نتوانست حرفی بزند و قطع کرد.
بلافاصله برادرم زنگ زد، احوال پرسی کرد و گفت: «ما داریم میایم کرج خونه شما» با تعجب گفتم: «داری میای خانه ما؟» گفت: «آره» گفتم: «چرا؟» گفت: «هیچی، میخواهم بیایم سراغت» او هم نتوانست حرفی بزند و قطع کرد.
جاریم دوباره زنگ زد آنها هم چیزهایی دست و پا شکسته شنیده بودند، پرسیدم: «چی شده؟» گفت: «هیچی کرامت انگار زخمی شده.» گفتم: «بابا کرامت زخمی نشده، هیچی نگویید دیشب پادگانشان را زدند، اما کرامت خودش به من زنگ زد و گفت هیچ خبری نیست.»
دیدم تماسها زیاد شد تا اینکه برادرم زنگ زد و گفت: «کی پیشت است؟» گفتم: «همسایه.» همسایه مان همشهریمان بود و برادرم او را میشناخت گفت: «گوشی را بهش بده» گوشی را دادم؛ سلام و علیک کرد پرسید چه شده بلند شد و رفت توی اتاق پیش من صحبت نکرد وقتی از اتاق بیرون اومد بیرون داشت گریه میکرد، پرسیدم: «نرگس، چی شده؟» گفت: «هیچی» اصرار کردم و گفتم: «به جان بچههایت بگو چی شده» کرامت همیشه میگفت: «دوست دارم شهید بشوم» و من همین را برایش تعریف کرده بودم نرگس یک دفعه جیغ زد و گفت: «کرامت به آرزویش رسید» دیگر نفهمیدم چه شد.
پدرم و برادرم زنگ زدند و گفتند: «آماده شو، داریم میآییم کرج تا تو را ببریم اندیمشک» گفتم: «کرامت زخمی شده؟ میگذارمش همینجا که خودم ببرمش دکتر» نمیخواستم حقیقت را بپذیرم. حالم را که دیدند گفتند: «نه، کرامت پایش شکسته میخواهیم ببریمش اندیمشک»
برادر کرامت که تهران زندگی میکرد هم به سراغمان آمد که ما را با خودش به اندیمشک ببرد اصلاً صحبت نمیکرد نه از من چیزی میپرسید و نه من چیزی میپرسیدم وسایلمان را جمع کردم حتی لباسهای کرامت را هم گذاشتم و گفتم کرامت حتماً پایش شکسته است نمیخواستم باور کنم با خودم میگفتم نه هیچ کدام حقیقت ندارد دیشب پادگان را زدند و لابد زخمی سطحی شده و اینها خبر ندارند.
دخترم یک بار هم گریه نکرد؛ کرامت بچهها را از قبل برای شهادت آماده کرده بود
ثمین پس از شهادت بابایش حتی یک بار هم گریه نکرده است، در حالی که یکسال سال پیش از پدرش که عمویش از دنیا رفت این قدر بی قراری میکردند که در خانه و مدرسه و هر جا آرام و قرار نداشتند.

اما وقتی کرامت شهید شد حتی یاسین هم گریه نکردند علتش این است که کرامت بارها و بارها با آنها درباره شهادت حرف زده بود و آنها را کاملاً آماده کرده بود. با این حال دخترم هنوز نمیخواهد این واقعیت را بپذیرد.
او میترسد و ترسش از دست دادن من و یاسین است میگوید: «خدایا، اگر بخواهی چنین اتفاقی برای مامانم و یاسین بیفتد، دیگر تو را نمیبخشم! یک اتفاقی افتاده و بابام رفته، اما یاسین و مامان باید برای من بمانند.» همین ترس است که او را از گریه کردن دور نگه داشته است.
انتهای پیام/