فقط خدا اینجا انسان را نگه میدارد «یا زهرا» رمز عملیات ما بود
به گزارش نوید شاهد همدان، شهید علیرضا رنجبران اول شهریور ۱۳۴۳ در شهرستان همدان دیده به جهان گشود. پدرش یحیی و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره کاردانی درس خواند معلم بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. چهارم دی ماه ۱۳۶۵ درام الرصاص عراق به شهادت رسید. پیکرش مدتها در منطقه برجای ماند و پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
در این خاطرات آمده است:
مورخ سه شنبه ۲۹/۱۱/ ۶۴ صبح زود از عملیات برگشتیم. من علیرضا رنجبران، محمود حضرتی، منوچهر وفایی، حمید علییون و ایرج شهدوست و حسین صلواتی از عملیات دیشب که شرکت کرده بودیم صحبت میکنیم.
براستی که عملیات وحشتناکی بود، همه درباره بچهها که زخمی شدن و بعضیها هم شهید شدند که همه آنها به جا ماندند و ما دیگر برگشتیم. یادش به خیر حسین تابش و محمود ابراهیمی و همه بچههایی که رفتند. الان به علت ناراحتی زیاد نمیتوانم ادامه بدهم فعلاً دیگر نمینویسم.۲۹/۱۱/۶۴
مورخه چهارشنبه ۳۰/۱۱/۶۴ صبح ساعت ۱۰:۵ باز به امید خداوند که نفس ما را به سوی خویش ببرده و هنوز توان خود را دارم و به خاطر این از خداوند متعال سپاسگزارم تصمیم گرفتم که بقیه خاطره خود را آغاز نمایم. برگردیم به شب عملیات یعنی روز دوشنبه، ساعت چهار بعدازظهر که برای عملیات حرکت کردیم.
ساعت ۴ بعد از ظهر میباشد که فرمانده به ما اماده باش داد و الان میخواهیم به امید خدا حرکت کنیم، من دارم وسایلم را درست میکنم و اسلحه و کوله و بند حمایلم را درست کرده بستهام و ماشین هم رسیده است، سوار ماشین شدیم، یک تویوتا است که من، علیرضا رنجبران، آقای شعبانلو، حسین تابش و جعفر راحمی و بیسیمچیها و خدا و همه بچههای دیگر اولین ماشینی هستیم که به طرف خط حرکت میکنیم و خیلی هم خوشحال میباشیم.
رسیدیم خط مقدم و هوا نزدیک غروب کردن میباشد. از کنار خاکریزها داریم به طرف جلو پیش میرویم و بقیه بچهها هم دارند پشت سر ما میآیند که خمپاره هم هر لحظه کنار ما میخورد وای وای یک لحظه شیرجه یک هواپیمای خودی حواس مرا پرت کرد ببخشید.
دوباره شروع میکنم کجا بودم اها انجا بودم که خمپاره میخورد و ما اصلاٌ گوشمان بدهکار نبود و داشتیم میرفتیم تا رسیدیم به سنگرهای جلو که میان آنها نشستیم و منتظر شدیم که هوا تاریک شود و حرکت کنیم به طرف جلو که در آنجا شروع به دعا خواندن کردم و چند تا از بچهها که به جز علی رضا همه آنها شهید شدند و بعد از دعا خواندن شروع به خداحافظی و حلالی گرفتن از بچهها شدم که کار هم بچهها هم این بود که همه میرفتند از هم دیگر حلالی میخواستند. بگذریم آن لحظه آنجا تماشایی شده بود، چهرهها همه نورانی و منتظر پیوستن به معبودشان که آرزویشان این بود و همینطور هم شد.
آنهایی که فکر میکردم شهید میشوند شهید شدند، چون از حال و احوال آن شبشان معلوم بود که چطور دعا میکردند، گریه میکردند و از خداوند متعال شهادت میخواستند. در این احوال بودیم که فرمانده گردان برای آخرین لحظات از او حلالی خواستیم و گفت حرکت کنیم که ما هم به آن لحظه موعود خود میرسیدیم. با اشتیاق فراوان حرکت کردیم، رسیدیم اول خاکریز با بیسیم با قرارگاه تماس گرفت و اجازه حرکت خواست و با رمز «یازهرا» حرکت کردیم...