از رؤیای جراح قلب شدن تا پرواز در آغوش مادر

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ تاریخ معاصر جهان، سیاه‌ترین اوراق خود را با خون پاک‌ترین و معصوم‌ترین فرشتگان زمینی نگاشته است؛ کودکانی که تمام دنیای کوچک و بی‌آلایش آنها در عروسک‌ها، دفتر‌های نقاشی، شوق خریدن لباس نو و خنده‌های زلالشان خلاصه می‌شد، اما آماج کینه‌توزی ددمنشانه ماشین جنگیِ استکبار جهانی و رژیم تروریست و غاصب صهیونیستی قرار گرفتند. ستیز با انسانیت و حقوق بشر ادعایی غرب، زمانی چهره عریان و کریه خود را نمایان می‌سازد که بمب‌های ویرانگر و اهدایی آمریکا، سینه پاک و نحیف کودکان بی‌دفاع را نشانه می‌گیرد؛ از داغ فراموش‌نشدنی و مظلومیت جان‌سوز کودکان معصوم میناب گرفته تا قطره‌قطره خون غنچه‌های پرپر شده در هر وجب از خاک پاک ایران اسلامی، همه و همه اسناد زنده‌ای بر توحش تمام‌عیار و خوی درندگی استکبار است.

در این میان، واگویه‌ها و درددل‌های مادران شهدا، فراتر از یک سوگ شخصی، کیفرخواستی سنگین علیه جنایتکاران تاریخ است. پای درددل‌ها، بغض‌های فروخورده و خاطرات مادرانه و حماسی سرکار خانم مریم محمدزاده نشسته‌ایم؛ مادری صبور، اندیشمند و دارای مدرک کارشناسی‌ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی، اصالتاً اهل روستای باصفای گدمه از توابع شهرستان سرابله و ساکن ایلام، که پاره تن و نازدانه هفت‌ساله‌اش «شهید سیده مهدیس حمیدی» را در جریان جنایات دشمن صهیونیستی‌ـ‌آمریکایی در روز‌های پایانی سال تقدیم پیشگاه الهی کرد. مشروح این گفت‌و‌گو و دل‌نوشته‌های مادری دل‌تنگ، اما سرافراز را در ادامه می‌خوانید:

تقارن‌های آسمانی و راز عدد هفت، سرنوشت عروج ملکوتی مهدیس را رقم زد

کانون گرم خانواده حمیدی با برکت فرزندان صفایی دوچندان یافت؛ اما در اوراق شناسنامه و اعداد و روز‌های زندگی سیده مهدیس، تقارنی شگفت نهفته بود که گویی از تقدیری فراتر از این دنیای خاکی سخن می‌گفت.
مادر شهید با لحنی آرام، معنوی و در عین حال لبریز از غمِ جان‌کاه فراق تصریح کرد: من اصالتاً برآمده از روستای گدمه در دیار سرابله هستم؛ روستایی پر از سادگی و اصالت. سال‌ها پیش به‌خاطر ادامه مدارج تحصیلی در مقطع کارشناسی‌ارشد فقه و مبانی و نیز اشتغالم، به شهر ایلام آمدم و دست تقدیر مرا به همسری یکی از سادات جلیل‌القدر موسوی، جناب آقای سید باقر حمیدی درآورد. زندگی مشترکمان سرشار از توکل و آرامش آغاز شد. ابتدا با تولد پسرم سید حسین در سال ۱۳۹۲، نسیم لطف خدا وزید و سپس در ۱۱ بهمن ۱۳۹۷، پروردگار نعمتی بی‌بدیل به ما عطا فرمود و دختر معصوم، خوش‌سیما و مهربانم «سیده مهدیس» چشم به جهان گشود؛ نوزادی که قدمش خیر و برکت خانه را صدچندان کرد و مدتی بعد با ولادت دختر کوچکم «سیده مهرسا»، باغچه زندگی‌مان کامل‌تر شد.
وی با اشاره به تقارن‌های عجیب تقویمی که روح انسان را تکان می‌دهد، اذعان داشت: وقتی امروز به دفتر زندگی و شناسنامه دخترم نگاه می‌کنم، از این نظم تقویمی مبهوت می‌شوم؛ ۱۱ بهمن روز ولادت او بود و ۱۱ اسفند، روزی که در خون پاکش وضو ساخت و به آسمان پر کشید. روز‌هایی دقیقاً یکسان و ماه‌هایی پشت‌سرهم، آن هم در مدار سن «هفت‌سالگی». عدد هفت در فرهنگ دینی ما بار معنایی کمال را دارد؛ از هفت آسمان گرفته تا هفت بار طواف بر گرد کعبه مقصود. دختر معصومم سیده مهدیس در همان هفت بهار کوتاه عمرش، هفت پله تکامل انسانی، معرفت، حیا و عبودیت را شتابان پیمود تا در معراجی سرخ، لایق پوشیدن خلعت والای شهادت شود.

تجلی نبوغ بی‌همتا، حیای فاطمی و حس ناب ایثار در رفتار‌های سیده مهدیس

فراتر از یک طفل دبستانی، سیده مهدیس روحی منور و صیقل‌یافته داشت؛ کودکی باهوش، فهمیده و پر از عطوفت که هر لحظه از زندگی‌اش آموزگار ادب، مسئولیت‌پذیری و نوع‌دوستی بود.
این بانوی فرهیخته با یادآوری جزئیات صفات اخلاقی نازدانه‌اش با بغض تأکید کرد: سیده مهدیس تنها یک کودک خردسال نبود؛ او گوهری گران‌بها و فرشته‌ای پاک در قالبی خاکی بود. نبوغ سرشارش سبب می‌شد همواره رفتار‌هایی از او سر بزند که انسان گمان می‌کرد با فردی بالغ و اهل فضل روبه‌روست. با اینکه فقط هفت سال داشت، شش ترم متوالی کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی را با بالاترین نمرات گذرانده بود و استعداد شگرفش مایه تحسین آموزگارانش بود. اما زیبایی شخصیت او تنها در هوش تحصیلی خلاصه نمی‌شد؛ حیا، ادب و عفت او بی‌نظیر بود. از همان روزی که دست نوازش بر سرش کشیدم و در گوشش با مهر گفتم: «دخترم، از نسل پاک رسول‌الله و از ساداتی؛ رفتار دختران اهل‌بیت باید سرلوحه تو باشد»، رفتارش شکوهی صدچندان یافت. وقار کلامش و حجب و حیایش چنان دل‌نشین بود که اطرافیان را به شگفتی وامی‌داشت.
وی با صدایی که از حسرت می‌لرزید از خصلت‌های دلسوزانه دخترش سخن گفت و ابراز داشت: مهدیس من بی‌اندازه نوع‌دوست بود. اگر هم‌کلاسی یا کودکی در کوچه ناراحت بود، تا علت را جویا نمی‌شد و به او دلداری نمی‌داد آرام نمی‌گرفت. در خانه نیز برای خواهر کوچکش سیده مهرسا و برادرش، تکیه‌گاهی آرام‌بخش و مهربان بود. او حس مسئولیتی خارق‌العاده داشت؛ هیچ‌گاه اجازه نمی‌داد ذره‌ای بار اضافی بر دوش من باشد. همیشه می‌گفت: «مادر، تو خسته می‌شوی»، به همین خاطر تمام تکالیف درسی و مرتب کردن وسایلش را خودش با دقت انجام می‌داد تا لحظه‌ای استراحت کنم.

رؤیای طبابت رایگان برای نیازمندان؛ قلبی تپنده برای مستضعفان

آرزو‌های کودکی سیده مهدیس از جنس بازی‌های دنیوی نبود، بلکه بر پایه‌های ژرفِ بخشش، کاستن از درد دردمندان و خدمت بی‌منت به محرومان بنا شده بود. مادر شهید با مرور آرمان‌های بزرگ دختر هفت‌ساله‌اش خاطرنشان ساخت:
هر بار که از او می‌پرسیدیم در آینده می‌خواهی چه کاره شوی، با چشمانی درخشان و مصمم پاسخ می‌داد: «می‌خواهم جراح قلب شوم.» وقتی می‌پرسیدم چرا جراحی قلب؟ حرفی می‌زد که دل مرا می‌لرزاند؛ می‌گفت: «می‌خواهم وقتی بزرگ شدم، بیماران فقیری را که پول عمل جراحی ندارند پیدا کنم و قلبشان را کاملاً رایگان عمل کنم تا پیش بچه‌هایشان زنده بمانند.»
او غم و محنت دیگران را غم خود می‌دانست. در تلویزیون اگر تصویری از رنج کودکان یا فقر خانواده‌ها می‌دید، غصه‌دار می‌شد و بغض می‌کرد. دست‌های کوچکش همیشه پر از بخشش بود؛ اگر چیزی داشت، ابتدا میان دیگران تقسیم می‌کرد. آن قلب کوچک، به اندازه یک دریا وسعت داشت و چه اندوه‌بار است که دست پلید دشمن متجاوز، قلبی را که می‌خواست تپش‌بخش زندگی بیماران و مرهم درد نیازمندان باشد، این‌گونه از تپیدن بازداشت.

فرشته‌ای که خستگی‌ها را از تن مادر میزدود

استقبال گرم دخترک از مادر پس از کار روزانه، زیباترین تابلوی عشق مادر و فرزندی بود؛ کودکی که به کوچک‌ترین هدیه‌ها شاکر بود و در ماه‌های آخر، عطش ماندن در آغوش مادر را داشت. مریم محمدزاده با چشمانی بارانی به مرور زیباترین لحظات حضور مهدیس در خانه پرداخت و یادآور شد:
بزرگ‌ترین تسلی‌بخش خستگی‌های روزمره من، لحظه بازگشتم به خانه بود. به محض اینکه صدای کلید انداختن درِ حیاط می‌آمد، مهدیس دوان‌دوان، با چشمانی پر از شوق، ۱۷ پله خانه را پایین می‌آمد. پیش از آنکه من مجالی برای سلام بیابم، خودش را در آغوشم می‌انداخت، گونه‌هایم را می‌بوسید و با دستان معصومش گردنم را حلقه می‌کرد. آغوش کوچک مهدیس برای من بهشتی از آرامش بود؛ تمام خستگی تدریس، اداره و روزگار با همان در آغوش کشیدن ذوب می‌شد.
وی افزود: روح شکرگزاری در رگ‌های این دختر جاری بود. از داشتن یک گل‌سر ساده چنان غرق در ذوق و سپاس می‌شد که ساعت‌ها خدا را شکر می‌کرد و دست مرا می‌بوسید. سر سفره غذا، اولین نفری بود که با شور و اشتهایی دل‌چسب حاضر می‌شد و همواره در چهره‌اش رضایت و سپاس موج می‌زد. اما حدود دو ماه مانده به واقعه شهادت، رفتارش به‌طور غریبی عوض شده بود؛ وابستگی عجیبی به من پیدا کرده بود، مدام سرش را روی سینه‌ام می‌گذاشت و آرام در آغوشم نجوا می‌کرد. گویی دل کوچکش می‌دانست که رفتنی است؛ می‌خواست تا آخرین نفس از زلال محبت مادری سیراب شود و با عطر این آغوش پرواز کند. زمین تیره و خاکی واقعاً گنجایش و ظرفیت نگه‌داشتن چنین روحی را نداشت.

آخرین هراس در آغوش مادر و پرواز ابدی

سفر به قصد همراهی در مراسم خاکسپاری یکی از فرزندان رشید میهن، با آتش جنایت صهیونیست‌ها به نقطه پایان انتظار و آغاز معراج جاودانه تبدیل شد. این بانوی دردمند با صدایی اندوه‌بار و گلوگیر پرده از لحظه هولناک حادثه برداشت و بیان داشت: در ۱۱ اسفند، روز‌هایی که خیابان‌ها پر از جنب‌وجوش پایان سال بود، کودکان چشم‌انتظار ماهی قرمز سفره هفت‌سین و کفش و کلاه عید بودند. ما برای بدرقه و شرکت در مراسم خاکسپاری شهید والامقام، سرهنگ محمد نوریان، به همراه خانواده عازم شهر آسمان‌آباد و روستای گدمه شدیم. مهدیس با اشتیاقی وصف‌ناپذیر دوید و سوار ماشین شد؛ گویی غسل شهادت کرده بود تا در مسیر تجدید عهد با یک شهید، خود سند زنده جنایت مستکبران شود.
وی با نفرین بر بانیان این وحشیگری تصریح کرد: در مسیر حرکت، ناگهان آتش سفاکان صهیونیست و آمریکایی کاروان ما را هدف گرفت. گردوغبار و دود همه‌جا را فرا گرفت. در آن لحظات هول‌انگیز، نازدانه‌ام را در آغوش کشیدم؛ آخرین جمله‌ای که با لبان لرزان و چشمانی وحشت‌زده از پاره تنم شنیدم این بود: «مادر، من می‌ترسم…» و بلافاصله جسم پاکش غرق در خون شد و روح زلالش به سوی آسمان‌ها پر کشید. خدا می‌داند از آن لحظه تا امروز چه آتشی در دل من برپاست. یک عمر است که در حسرت شنیدن دوباره همان یک کلمه «مادر» از زبانش می‌سوزم. نفرین بر دشمنانی که حتی از خنده و بازی یک طفل هفت‌ساله می‌ترسند و این‌گونه ترس و وحشت را بر جان پاک غنچه‌های میهنم تحمیل می‌کنند؛ خدایا به مادران داغ‌دیده غزه که هر روز شاهد چنین فجایعی هستند، صبری زینبی عطا کن.

صندلی خالی مهدیس در مدرسه مهرنگ؛ زنگ بیداری در پاییز خاطرات

آغاز ماه مهر و نواخته شدن زنگ مدرسه، به سنگین‌ترین آزمون صبوری برای مادری بدل شد که به جای راهی کردن فرزندش با کیف و کتاب، بر مزار او و پای صندلی خالی‌اش مویه کرد. مادر شهید با شرح احوالات دلخراش آغاز سال تحصیلی اذعان داشت: پس از شهادتش ده روز در بهت، لالی و شوک کامل به سر می‌بردم؛ گوشه اتاق کز می‌کردم و فقط به کاردستی‌ها، دفتر‌های مشق و کتابچه‌هایی که رویشان نقاشی قلب کشیده و نوشته بود: «مادر دوستت دارم که در انجام تکالیف کمکم کردی» چشم می‌دوختم. باور رفتنش محال بود. اما جان‌سوزترین صحنه، اول مهر امسال در دبستان غیرانتفاعی «مهرنگ» رخ داد؛ مدرسه‌ای که سال قبل با گام‌های مهدیسم متبرک بود.
وی در حالی که دانه‌های اشک از دیدگانش فرو می‌ریخت، اضافه کرد: آن روز برای همه کودکان آغاز شور و هیاهو بود، اما در قلب من عاشورا برپا بود. پیش از نواخته شدن زنگ، نواری از حضور و غیاب سال گذشته کلاس در سالن مدرسه پخش شد. معلم نام مهدیس را خواند: «سیده مهدیس حمیدی…» و ناگهان صدای زنده، نازک و کودکانه خودش طنین‌انداز شد: «حاضر…». با شنیدن آن صدا، گویی زلزله‌ای در مدرسه رخ داد؛ همه گریستند و حتی یکی از هم‌کلاسی‌هایش از شدت غم بی‌حال بر زمین افتاد. من چکش زنگ مدرسه را در دست گرفتم و با دلی شکسته آن را به صدا درآوردم؛ نه برای درس، بلکه برای بیداری وجدان‌های خاموش و اینکه بپرسم دختر نازدانه‌ام کجاست؟ سپس بر روی همان صندلی کوچک و خالی‌اش در کلاس نشستم و زار گریستم؛ صندلی کوچکی که بار سنگین‌ترین اندوه تاریخ و بلندترین خروش اعتراضی علیه ترور، جنگ و خون‌ریزی را بر دوش می‌کشید.

مطالبه حق و ضرورت نام‌گذاری اماکن آموزشی به نام شهدای مظلوم کودک

رسالت سنگین تبیین و روایت‌گری، وظیفه‌ای است همگانی تا نگذارند خون‌های مطهر شهدای جنگ ۱۲ روزه و حماسه رمضان در هیاهوی زمان پایمال شود.مادر داغ‌دیده در فراز پایانی سخنانش با عزت و شجاعت تمام تأکید کرد: شهادت، افتخاری ابدی است که نصیب هر کس نمی‌شود؛ درست است که هیچ چیز در این جهان جای خالی یک لحظه بوییدن گیسوان مهدیس را برایم پر نمی‌کند، اما سر بلند می‌کنم و افتخار دارم که پاره جگرم در راه اعتلای این آب‌وخاک و دفاع از مظلومان فدا شد. امروز مزار مهدیس در قطعه شهدای بهشت‌رضای ایلام، دارالشفای دل‌شکستگان و میعادگاه هم‌کلاسی‌های اوست که هر هفته می‌آیند، قرآن می‌خوانند و با او عهد می‌بندند که سنگر او را خالی نگذارند.
وی در پایان با مطالبه‌ای جدی از مسئولان کشور و استان تصریح کرد: مسئولان فرهنگی و اجرایی رسالت خطیری بر دوش دارند؛ راه روشن سیده مهدیس‌ها و محمدحسام‌ها نباید در گذر ایام فراموش شود. از تمام مسئولان ذی‌ربط عاجزانه و مجدانه می‌خواهم مدارس و اماکن مهم شهری را به نام این شهدای نونهال مزین کنند؛ صمیمانه و با تمام وجود آرزومندم مدرسه «توحید» واقع در میدان کشوری ایلام، به نام مبارک «شهید سیده مهدیس حمیدی» نام‌گذاری شود. ما باید با برپایی نمایشگاه‌های عکس، تولید محتوا، ساخت مستند و تدوین زندگی‌نامه شهدای جنگ ۱۲ روزه و حماسه رمضان، این الگو‌های پاک و شجاع را به نسل‌های جدید معرفی کنیم تا تاریخ بداند عزت امروز ما وام‌دار مظلومیت چه فرشتگان آسمانی‌ای است.

سخن پایانی مادر شهیده مهدیس

سیده مهدیس حمیدی تنها دختری هفت‌ساله نبود؛ او آیینه‌ای تمام‌نما از معصومیت پایمال‌شده به دست گرگ‌های درنده صهیونیسم بین‌الملل است. روایت فراق او، سند مظلومیت ملتی است که کودکانش پیش از آنکه دست‌خط بزرگسالی بیاموزند، رسم شهادت و ایثار را مشق می‌کنند. خاک متبرک مزارش در آرامستان بهشت‌رضای ایلام تا همیشه میعادگاه آزادگانی خواهد بود که حقیقت را از میان خاکستر تجاوز دشمن جست‌و‌جو می‌کنند و نوای «مادر، من می‌ترسم» او، تا ابد شلاقی بر وجدان‌های خفته و ننگین استکبار جهانی خواهد بود. نام و یادش تا قیام قیامت در تاریخ مقاومت و شرف این دیار جاودانه باد.

انتهای پیام/