زخم شیمیایی هنوز در چشمانم باقی است

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، من «کیومرث گراوند» هستم و ۲۵ درصد جانبازی شیمیایی دارم. سال ۱۳۶۶ در منطقه عملیاتی داخل سنگر بودیم که دشمن بعثی حمله شیمیایی کرد. پس از حمله، از سنگر بیرون آمدیم، اما حدود ۲۰ دقیقه بعد آثار مواد شیمیایی در بدنمان نمایان شد و ما نیز دچار مصدومیت شیمیایی شدیم.
ابتدا ما را به میاندوآب اعزام کردند و در آنجا سرم و آمپول دریافت کردیم. سپس برای ادامه درمان به مراکز درمانی دیگر، از جمله دیواندره و تبریز، منتقل شدیم. مدتی در تبریز بستری بودیم، اما پزشکان اعلام کردند امکانات لازم برای درمان ما را ندارند و باید به تهران اعزام شویم.
با همراهی پزشک، از طریق قطار به تهران منتقل شدیم. پس از رسیدن، ما را به بیمارستان لقمان حکیم در میدان حر تهران بردند و در آنجا بستری شدیم. حدود یک ماه یا شاید بیشتر در بیمارستان بودیم.
در دوران بستری، کادر درمان واقعاً برای بهبودی ما زحمت می‌کشیدند. آب، غذا و تمام امکانات مورد نیازمان را فراهم می‌کردند. روزی سه مرتبه ما را برای استحمام می‌بردند. پس از حمام، پمادی سفیدرنگ و شبیه خامه که ساخت آلمان بود، روی بدنمان می‌مالیدند. 
پزشکان هر روز به ما سر می‌زدند و با استفاده از پمادهای مخصوص، حمام و آمپول‌های ضدشیمیایی، روند درمانمان را پیگیری می‌کردند. به لطف خدا و زحمات پزشکان و پرستاران، وضعیت جسمی‌مان بهتر شد.
در مجموع، با احتساب مدت بستری در میاندوآب و تبریز، نزدیک به دو ماه درگیر درمان بودیم. پس از بهبودی نسبی، پزشکان برایمان نامه استراحت نوشتند و به خانه برگشتیم. حدود یک ماه استراحت کردم و دوباره به منطقه برگشتم.
مدتی بعد، خدمتم به پایان رسید، اما نامه‌ای از لشکر ۲ نیرو مخصوص برایم آمد و پیشنهاد کردند در منطقه بمانم و به‌عنوان کادر خدمت کنم. مدتی آنجا ماندم تا اینکه در جریان یکی از مأموریت‌ها، حوالی ساعت دو بامداد، دوباره دچار مشکل جسمی شدم. تا صبح درد زیادی تحمل کردم و سپس مرا برای درمان به ارومیه انتقال دادند. در آنجا بیهوشم کردند و تحت عمل جراحی قرار گرفتم. پس از مدتی دوباره به منطقه برگشتم.
آثار شیمیایی هنوز هم با من همراه است و از عوارض آن رنج می‌برم؛ به‌ویژه چشمانم آسیب دیده و مشکلات زیادی دارم.
در ادامه فیلم گفت و گو را ببینید:

انتهای پیام/